horse-430441_1920

10 oktober 2016

WAT HEB IK TE DOEN EN HOE IS DE WEG ERHEEN?

Mijn toekomstvisie deel ik hier met jullie, spannend, uitdagend en vooral leuk!
Mijn ochtend begint met het ochtendritueel:
Opstaan, mediteren, buikspieroefeningen doen, wassen en omkleden, broodtrommels en bekers zijn gisterenavond al gevuld  die gaan de schooltassen in, Liv helpen met wassen en aankleden, ontbijten, dieren worden door mijn lieve hulp verzorgd en in dit geval kids naar de buren brengen, omdat ik voor schooltijd in de auto moet zitten….het klinkt als ontzettend veel, maar toch loopt dit op rolletjes (ik kan je verklappen dat dit weleens ooit anders geweest is…), waardoor ik stipt om 8.00u in de auto zit. Het is mistig en ik rijd op de snelweg meteen de file in. Ik ben onderweg naar Nijkerk, wat normaal gesproken een rit is van ruim 1 uur. Nu doe ik daar 2 uur over en ik kom precies op tijd op de plek van bestemming, een hele grote manege. Ik omhels collega’s en maak kennis met collega’s die ik nog niet eerder live ontmoet heb. Ook zijn er een aantal gasten. Dit wordt een mooie dag!
Baukje heet iedereen welkom en neemt het programma van de dag door. Ook vertelt ze de primeur; IKEV gaat opleidingen verzorgen in Curaçao! Daar zijn o.a. veel kansarme jongeren, dus genoeg te doen voor CREFbehandelaren. Stiekem denk ik even dat ik daar in de toekomst wel eens op werkvakantie kan gaan…oké, en weer terug in het hier en nu Esther. Er is een workshop met honden, een opfris workshop EMDR en andere interventies op het paard en een oefening met een paard op de CREFcirkel. De poortjesoefening noemen we die en wel bekend bij sommigen van mijn cliënten.
Deze bijscholingsdag staat in het teken van jezelf. Je eigen ontwikkelingen als mens EN als therapeut/ coach. In de ochtend mocht iedereen aan het “ rad van CREF” draaien en een kaart trekken. Op mijn kaart stond:

WAT IS DE MISSIE VAN JOUW BEDRIJF?

Deze vraag nam je in gedachte mee gedurende de dag en kwam bij mij telkens terug als een soort van rode draad. Deze vraag houdt me nl. ook aardig bezig de laatste tijd en is ook mooi in lijn met waarmee IKEV allemaal mee bezig is. CREF nog meer op de kaart zetten, overal. Bij hulpinstanties, gemeentes, scholen, daar waar nodig. Samen met mijn collega/ vriendin Brenda Mes ben ik aan het onderzoeken hoe we onze droom/ onze missie in kunnen vullen:
ONS EIGEN THERAPIECENTRUM
Zo,dat is bij deze dus echt de wereld in gesmeten en gaat nu automatisch sneller vorm krijgen. Want tsja, zo werken die dingen. Zodra je je wensen uit gaat spreken en het kenbaar (zelfs in schrift) het universum in gooit, komen er, soms als vanzelf, weer nieuwe dingen op je pad, die hier allemaal aan bij gaan dragen. Gedurende deze dag vielen er een hoop kwartjes en ook werd er bevestigd wat ik vaak al weet, maar nu weer meer onder ogen zie. Belangrijke elementen voor dit enorme plan zijn voor mij (en dan neem ik de CREF cirkel er maar weer eens even bij:

Crefmodel kind

EMOTIONELE VERBINDING (het hart): de verbinding met mezelf. In de ochtend nam ik deel aan de workshop met honden. Met een 12-tal collega’s werken we aan samenwerking, vertrouwen, processen, leiderschap en nog meer. Wat meteen opvalt, is dat we voornamelijk individuen zijn, die allemaal hun ding doen. Ook niet zo gek, als je beseft dat de meesten van ons eigen ondernemer zijn. Hoe ga je er nu voor zorgen dat er verbinding komt en dat het hondje zich ook verbonden voelt met ons?! Er waren confronterende momenten, openbaringen, weerstand, go with the flow, hoe blijf ik bij mezelf (eigen normen en waarden)…Wat ik hier vooral uit haal voor deze dag, is dat ik inderdaad met meerderen mag gaan samenwerken om mijn doel te realiseren, daarbij trouw blijvende aan mezelf met wie ik dit dan wil gaan doen en dat het vooral goed moet voelen.
IK GROEI; nou, dat doe ik zeker. Soms voelt het alsof ik in een sneltrein zit, die maar blijft gas blijft geven. Als ik terugkijk naar mijn leven pakweg een jaar terug of nu, dan kan ik met trots zeggen dat ik al een hele hoop bereikt heb. Ook deze dag ervaar ik dat bij en voor mezelf. Dus, alle ruimte om mijn bedrijf ook te laten groeien op weg naar mijn volgende missie.
IK BEN MEZELF; JA ,dat ben ik. Ik voeg me niet constant meer naar wat anderen denken, zeggen, voelen, ervaren, (ver)oordelen. Iets wat ik in het verleden heel veel deed. Ik ben goed zoals ik ben.
MIJN LIJF; oké; DE confrontatie komt ’s middags, wanneer we werken met een oefencliënt op het paard. We zijn met z’n 6sen en 2 docenten. Ik bijt het spits af en ben coach (iets wat ik voorheen ook niet zou doen, toen liet ik eerst een ander voor, dan kon ik het een beetje “ afkijken”). Ik help mijn oefencliënt op het paard en het paard gaat lopen, en blijft lopen en blijft lopen…bij mijn cliënt is er onrust, bij mij niet minder. Ik zit met dat kaartje in mijn hoofd en merk dat ik meer bij mezelf ben, dan bij haar. Dat mag deze dag ook (even voor de duidelijkheid), want het gaat deze dag over MIJ. Voor mijn cliënt gaat het over haarzelf en de zelfwaardering die ze wel of niet heeft voor zichzelf. Ondertussen staan de anderen , onbewust, op MIJN LIJF wat mij enorm confronteert met mijn eigen gezondheid. Die bewustwording was er al wel, maar wordt nu nog wel even heel erg uitvergroot. Ik word nl. regelmatig “ teruggefloten” door mijn lijf, wat zich in allerlei vormen uit en wat me ook bijna heeft weerhouden om een eigen praktijk op te zetten. Steeds weer word ik geconfronteerd met psychosomatische klachten, zoals dat met een mooi woord heet. In Jip en Janneke taal betekent dit dat je lijf spanningen opslaat en dat je hier in welke vorm dan ook, last van krijgt. Zo kreeg ik vorige week een ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan (waarvan ik nog herstellende ben), waardoor ik niet aan het werk kon en dus mijn plannen niet verder uit kon werken. Maar wat nog lastiger is, voor mij, is dat ik hierdoor letterlijk en figuurlijk weer uit mijn balans (evenwicht) gehaald word. Kan ik wel iets realiseren wat zo groot is (een therapiecentrum)? Wat gaat mijn lijf hiervan vinden?!? Dus weer even pas op de plaats en voelen wat er gebeurt. Want bij mij speelt de angst voor de uitingen van mijn lijf hiervoor nog wel degelijk een grote rol. Ook gebeurt er van alles om me heen. Er komen paarden de bak in met karretjes (waar het paard uiteraard ook op reageert), naast ons gebeurt van alles, geluiden van buiten die steeds harder lijken te gaan. Allemaal externe factoren, die me toch nog meer bezig houden, dan dat ik eigenlijk wil. Steeds weer probeer ik terug te gaan naar mezelf, naar mijn eigen kern. Ik merk dat ik het toch ook nog best lastig vind om zo bekeken (en beoordeeld) te worden, maar probeer dit zoveel mogelijk te laten gaan. Dit lukt me best goed, waardoor ik ook weer merk dat ik al hele grote stappen gezet heb.
VEILIGHEID, ja, die ervaar ik hier zeker. Ik voel me de hele dag veilig om me te uiten, dingen te proberen, te communiceren, bij de dieren en bij de mensen. Dat voelt letterlijk als ruimte creëren voor mezelf, heerlijk!
TROTS/ WAARDERING, ja, zeker! Ik ben enorm trots op mezelf, waardeer mezelf en de anderen om me heen. We zijn goed bezig met z’n allen, waardoor het steeds meer stroomt.
IK WEET/ KENNIS, ook dat is genoeg voor nu. Het gaat mij vooral om de innerlijke kennis nu, op deze dag, in het hier en nu.
Tijdens de laatste oefening hadden we een hele mooie verbinding met ons groepje. Een en al vertrouwen in elkaar, zonder veel woorden voltooiden we de opdracht om het paard gezamenlijk in alle vrijheid door het poortje te laten lopen. Wat een supermooie afsluiting van de workshops.
Moe en voldaan rijd ik naar huis. De hele dag komt nog een keer voorbij en ik ervaar rust; alles komt goed = mijn levensmotto.

Wil je tips om (nog) meer van jezelf te houden? Download dan mijn gratis eBook

Het eBook is naar je onderweg. Bekijk je inbox en bevestig je download.